The impossible

Juan Antonio Bayona, a Spanish director as his name equally suggests, decided to base his new movie on a true story of a Spanish family who survived the Indian Ocean tsunami in 2004. Pictures are still freshly printed in our collective memory, which makes it quite risky to adapt the natural disaster on screen. Nevertheless, Bayona didn’t seem to be interested in the spectacular rendering of the wave. Instead of causing tension, he concentrates on the characters, their desperation and the courage to hold on. Above all, the focus lies on hope. The hope to survive, the hope to find back the people you’ve lost and hope to recover the life you’ve had before. However, although Bayona is less interested in the spectacular effects of the disaster, some parts are rendered in a ‘Spielbergian manner’, which makes us memorize this misfortune even longer than we thought it would.

The story starts when a family flies to Thailand to spend their Christmas holidays under the sun. What was meant to be a pleasant and idyllic trip turned out to be a disaster for each one of the family members. When the 98-foot-high wave destroys the houses, lifts cars and causes complete chaos, Maria (Naomi Watts) and her oldest son (Tom Holland) are separated from Henry (Ewan McGregor) and their two younger boys, Thomas (Samuel Joslin) and Simon (Oaklee Pendergast). Once the huge wave crossed the coast the plot is basically limited to the questions ‘Who will survive?’ and ‘Will they find each other back?’.

However, I feel like it's not the first movie that primarily focuses on American tourists as victims of a natural disaster. What happened to the local people and how are they able to move on after they’ve lost everything they’ve ever known? At first it seems quite pretentious but we have to bear in mind that the movie is based on a true story of the Belon family who wanted to spend Christmas in Thailand. A story in which everyone seemingly impossible survives is often regarded as commonplace. Nevertheless, once we see it through, the intention is not so much to reconstruct the horror they’ve been through, but we’re somehow invited to use our imagination and think about these people’s future. How will these survivors ever be able to place the trauma and how will they remember it, if they are ever willing to recall this gruesome event in history. 

Coming soon: Not Fade Away

Soprano-fans en muziek liefhebbers mogen in december de nieuwe film van regisseur David Chase verwachten. De veelbelovende maker van The Sopranos vertelt in zijn filmdebuut het verhaal over een nogal nerdy  tiener die na het ontdekken van rock muziek zijn haar laat groeien, een rock band start, 'cuban boots' draagt en steeds weer in de clinch ligt met zijn vader.

De jaren 60, een populaire setting voor een film over jong en enthousiast opkomend rock talent, was ook voor regisseur David Chase hetzelfde scenario: hij was gedreven in het spelen van drum en droomde om bekend te worden in een rock band. Helaas was er geen muzikale carrière weggelegd voor Chase, maar hij bezorgde ons desondanks een heuse hype met zijn terecht bekroonde (5 Golden Globes) serie The Sopranos. 

Release: December

Moonrise Kingdom

Het mag gezegd worden, Wes Anderson verbaast mij keer op keer met zijn diverse stijl aan onderwerpen. Hoewel Darjeeling Limited voor mij op ieder vlak tekort schoot aan inhoud, deed Anderson de achterstallige goede verwachtingen van het publiek de lucht in schieten met zijn The Fantastic Mr. Fox. In ieder geval, dit keer geen vossen, maar wel een charmant sprookje over twee twaalfjarige probleemkinderen die samen op de vlucht zijn voor het ouderlijk toezicht. Moonrise Kingdom had alweer hoge verwachtingen, maar dit keer kan ik ze terecht beamen.

Twee nieuwe gezichten, Jared Gilman en Kara Hayward, vertolken de rol van Sam en Suzy. Deze muurbloempjes leren elkaar kennen in een wel zeer originele situatie - zoals ook de rest van de gebeurtenissen in de film - en worden verliefd. Sam maakt deel uit van de locale “kaki-scouts”, waar alles uitzonderlijk net en georganiseerd verloopt. Samen met Suzy, die ontdekt dat haar ouders haar beschouwen als een probleemkind, loopt hij weg op zoek naar avontuur en vrijheid. De lokale politie, de ouders van Suzy en de scouts zetten een zoektocht op gang, terwijl Sam en Suzy er een stijlvol kampeeruitje op na houden. Naar het einde van de film toe waren de gelijkenissen met de moderne Peter Pan groter dan de verschillen. Maar in tegenstelling tot dat sprookje, werpt Anderson ook een blik op de oudere generatie en laat alle clichés achterwege. Suzy’s ouders spreken nauwelijks tegen elkaar, slapen in aparte bedden en bovendien houdt Suzy’s moeder er en affaire op na met Captain Sharp, gespeeld door de immer in de filmwereld wederkerende Bruce Willis. Geen stoere Bruce in astronautenpak of in het bezit zijnde van tien handgranaten, maar wel een kwetsbare politieagent die in een triestige caravan woont en afgewezen wordt door de enige vrouw op aarde die hij graag kan zien.

Vermeldenswaardig is ook de keuze van muziek voor deze film. Naast een alweer onvergetelijke en originele score van Alexandre Desplat weet Anderson ook perfect klassieke muziek te combineren met de beelden. Benjamin Britton krijgt de eer om de openingscène leven in te blazen en een glimlach op je gezicht te toveren wanneer je ‘The Young Person’s Guide To The Orchestra’ hoort, een muziekstuk dat toegelicht wordt voor kinderen met een analyse van het orkest.

Opvallend was dit keer zijn beeldcompositie, waarbij we af en toe stillevens te zien kregen. Liefhebbers kunnen er soms niet genoeg van krijgen, maar de kleingeestige vitter zal waarschijnlijk al na een paar keer met de ogen rollen. Love it or hate it, zo beschrijven ze vaak Anderson’s stijl. Nochtans, hij slaagt er als geen ander in om eigenaardige situaties charmant en simpel te laten overkomen zodat een evenwichtige nuance ontstaat. Desalniettemin kan ik deze film niet onder de noemer ‘simpel’ plaatsen, want de complexe maar o zo droge dialogen maken Anderson’s stijl weer helemaal af. Kortom, een relatief alledaagse thematiek met een bekoorlijke cast en scherpe humor. Het was beslist een geneugte om naar te kijken.

Tyrannosaur

Tyrannosaur, Paddy Considine’s debut movie, was something I’ve longed to see, but it was a movie I’ve wanted to stop watching after the first scene as well. However, movies with a shocking first scene turned out to be better than movies with a shocking end scene, so I decided to keep on watching. Nevertheless, be aware that every part following this opening scene may be considered as hard as the first one.

Tyrannosaur deals with uncontrollable anger and violence. Rage, in other words, that seems to be a habit and addiction for our protagonist. And above all, it’s something that needs to be kept under control before it reaches the highest level. Peter Mullan plays Joseph, an old ageing widower, living in the slum of Leeds. After his wife died, he has very little to live and fight for. Excluded by society, the protagonist (and many others in similar situation) takes out his anger on someone weaker than himself, more specific, his dog. Surrounded by violence and not aware of a better world, Joseph ends up hiding in Hannah’s charity store after a fight in a local bar. She’s a committed Christian who, after being rejected to talk to, starts to pray for the hiding stranger. Joseph’s first reaction to the woman’s prayers wasn’t exactly what she expected and overloaded with reproaches, Hannah stays behind. A few days later, Joseph returns to her store with a sense of guilt, as far as he’s able to sense that feeling. What follows is a development of a friendship between the two, drawn together by distress.

Tyrannosaur if far from a romantic drama in which two people help each other to fix their tortured life. Yes, it may be considered as a social drama, but it deals with much more than that alone. Melancholic and lugubrious mood, yet very impressive when it comes to acting. It drags you down with a feeling of despair, but at the same time reveals the lives of many among us. Showing, not telling is the success of many drama’s and this impressive debut by actor Paddy Considine makes us feel like we’re in the middle of it all. 

Beginners

Een gebroken hoofdpersonage, vertolkt door Ewan McGregor, is de focus van deze film. Op korte tijd krijgt Oliver, grafisch ontwerper voor de muziek industrie, te horen dat zijn vader ondanks 44 jaar huwelijk homo blijkt te zijn. Tijd om dit te plaatsen krijgt Oliver echter niet, want als snel volgt het nieuws dat zijn vader Hal, overigens gespeeld door Christopher Plummer, kanker heeft. Zijn vader laat hem zijn Jack Russell Arthur na die fungeert als luistervink en steunpilaar voor Oliver’s problemen en twijfels. (Desalniettemin blijkt de hond nog het meest te lijden onder de eenzaamheid waar zijn baasje het zo moeilijk mee heeft.) Hal’s zoon probeert zijn levensverhaal te tekenen in een uitgebreide en uitvouwbare cd-hoes voor een rock groep, die uiteindelijk enkel op zoek is naar een cd-cover en dus afhaakt. Beginner in ieder opzicht zo blijkt, ook op vlak van liefde. Op een verkleedpartijtje blijkt Oliver, verkleed als Freud, niet degene te zijn die 'patiënten' weet te cureren, maar al snel heeft een schone Franse (Mélanie Laurent) door dat hij er getormenteerd bij loopt en dus beter zelf hulp zoekt. Of ze is een godsgeschenk of hij spiegelt haar aan zijn moeder.

Zowat alle mogelijke relaties en liefdes worden in deze film aangekaart: moeders en vaders, ouders en kinderen, zoon en vriendin, man en hond. Verwacht desondanks geen stereotype weergave van de personages, noch een drama à la Stepmom. Beginners reikt ver uit boven alle cliché genres in de filmwereld maar geeft ons evengoed een scherp beeld van alle angsten waar we in het leven mee te maken krijgen: vreemdsoortige relaties met vaders, onzekerheid over de toekomst, een zoektocht naar mensen en tevens angst om zich te binden. Beginners gaat over hoe zowel vader als zoon een ander soort liefde op het spoor komen. Het is bovenal een film waarin een hond, die Arthur heet, alles in het juiste perspectief weet te plaatsen.

Beginners when it comes to love.

Beginners when we feel alone.

Beginners in every aspect where we thought we understood.

Wuthering Heights

Burning passion, gothic shiver, emotional force, idyllic but bare grassland: those are the images that strike your mind when we think of Emily Brontë’s Wuthering Heights. Of the three sisters, Emily Brontë used to be the proud, reserved and independent character whose only novel dating from 1847 would become known worldwide. What was originally a novel with a high degree of emotional force and a sophisticated narrative is now turned into a rough story of blind love and blind revenge. Andrea Arnold’s adaptation contains little dialogue, almost no music but instead reveals intense images of the Yorkshire Moors, which makes us feel cold from the inside.

The basic story lines are kept the same: Catherine Earnshaw, daughter of a respectable and ancient standing family, is to be confronted with her disastrous fate when her father accommodates an orphan boy from Liverpool, who is given the unchristian name of Heathcliff. They grow op together and fall in love as teenagers until Catherine’s strategic marriage to Edgar Linton and Heathcliff’s mistreatment at the hand of her brother Hindley fill Heathcliff with an enormous passion for revenge. The effect of this revenge, which was Brontë’s sequel, is hidden in this film adaptation. Nevertheless, Heathcliff’s eyes and emotions give away what he aspires after Catherine’s death. Moreover, the movie contains several images of the young couple roaming the moors in seemingly indissociable union – an aspect that pulls in the commemoration of Brontë’s original romantic novel. However, the average images are not always as sweet as one might expect after reading the novel. The house of the Earnshaws, with little comfort except for the heat of a big fire, is represented the same way, only covered with gloom and despair. Arnolds’s naturalistic style and numerous close-ups reveal a melancholic and depressed universe. As a consequence, there’s little left of the novel’s romantic concept. Another element that deviates from the original version is the focus on Heathcliff. This was precisely what Arnold wanted since his personality is profoundly mysterious, quick tempered and not very noble. Unlike the representation of Heathcliff as a gipsy in Brontë’s novel, a black Heathcliff performs the character in the movie.

Arnold clearly has a preference for working with non-famous actors. Virtually none of the faces in the movie were ever seen on screen before. In an interview with Focus Knack, a Belgian magazine, the director confesses she prefers to work with amateurs. According to Arnold, amateurs still preserve a raw spontaneity, but as soon as they’ve acted, they are spoiled for good. Nevertheless, the entire cast proved to be professional to work with, so we may conclude that their latent talent for acting is certainly discovered now.

Yes, Andrea Arnold reaches ‘wild heights’ with her masterpiece. However, Brontë’s over romantic love story with the yearning for unity as pointed out in Catherine’s line “Nelly, I am Heathcliff”, is no longer. Nevertheless, Arnold proved with this adaptation that her naturalistic and gothic style very well match Brontë’s tormented universe: a clash between social classes, broken families as well as love and revenge under extreme circumstances. Do not expect extensive dialogue or tragic music who fits their state of mind, but that does not impede the strong emotional impact of the story. If there’s one version that is most engrossed in the personality of its doomed characters, then it certainly is Arnold’s adaptation. All things considered, we may regard Wuthering Heights as rough, yet poetic and compelling. 

-I lingered round them and wondered how any one could ever imagine unquiet slumbers for the sleepers in that quiet earth-

Coming Soon: Ruby Sparks

Dat boeken schrijven kan leiden tot enorme gevolgen blijkt uit de nieuwe komedie van Jonathan Dayton en Valerie Faris, ook bekend als de makers van Little Miss Sunshine. De reden waarom er naar hun volgende film kan worden uitgekeken is het enorme succes van hun laatstgenoemde komedie.

Iedereen herinnert zich ongetwijfeld nog de scène uit Little Miss Sunshine waar Dwayne, de zoon van de familie Hoover, ondekt dat zijn droom om piloot te worden in duigen valt wanneer hij kleurenblind blijkt te zijn. Om een of andere reden lijkt Paul Dano voorbestemd om telkens weer personages te vertolken waarin hij voor voldongen feiten komt te staan. In Ruby Sparks vertolk Paul Dano de jonge Calvin, een schrijver die succes boekte in zijn prille carrière, maar die nu moeite heeft om met een verhaal op de proppen te komen. Wanneer hij uiteindelijk inspiratie heeft en een personage creëert met de naam Ruby Sparks (Zoe Kazan), blijkt zijn imaginaire vriendin plots in levende lijve te bestaan. Yes, “He manifested a woman with his mind”.

Een origineel concept, steengoede acteurs en regisseurs die reeds bewezen hebben wat ze waard zijn, kortom: een komedie waar American Pie, noch Men In Black aan kan tippen. Ze zijn zeldzaam in hun soort.

Release Date Belgium: 19 September 2012