Coming Soon: Anna Karenina

A love for literature is obviously the reason why I watch movies like Atonement and Pride & Prejudice, but this time Joe Wright amazed me by choosing a kind of different path with his adaptation of the Russian novel Anna Karenina. Aren’t there enough English novels to turn into an adaptation on screen, Mr. Wright? Or is it simply the power of Tolstoy’s emotional masterpiece that convinced him to sneak into the Russian literature instead of the British one?

The Russian story takes place in a setting of the high society of the 19^th century. When Anna Karenina (Keira Knightly) doubts about her relationship with her husband Alexei (Jude Law), she hopelessly falls in love with the young count Vronski (Aaron Johnson), whom she met at a ball. Not only does she risk to lose her husband and son, but it also causes an enormous impact on her own life. Tolstoy’s novel is often described as an exploration of impossible love and a passion between two people. Nevertheless, the image that strikes our mind when we hear the title of the novel is generally that of Anna’s suicide. A risky novel to adapt so it seems, but if I may believe the convincing force of the trailer, Joe Wright successively transformed three novels into wonderful movies. I guess the teacups will have to step aside and make room for the fur hats.

Release date Belgium: 13 march 2013

Coming Soon: The Great Gatsby

The renowned book by American author F. Scott Fitzgerald, with an overflow of glamour, decadence, love and hate, is soon to be released on screen by director Baz Luhrmann. This artist, probably best known for Moulin Rouge and Romeo+Juliet,  creates his own interpretation of the celebrated story with a setting in fabulous New York of the twenties. The great Gatsby follows Nick Carraway as he departs from the Midwest and moves to New York in 1922 in search of his own American dream. He ends up living next door to the millionaire Jay Gatsby, who continuously throws expensive parties for the upper class of New York City. Nick becomes the witness of an impossible love while he tries to capture the world of the super-rich and their uninterrupted illusions.

In addition to the fact that a marvellous novel is being put on screen, the cast is equally worth mentioning. Leonardo DiCaprio, Carey Mulligan and Tobey Maguire: a match of young and talented actors who will successfully represent the troubles of the twentieth century. Prepare for a journey with extravagant parties, Charleston costumes, excellent work of acting and a representation of our own modern determination and struggles.

Release date Belgium: 2 January 2013

Carnage

Carnage (ook wel ‘bloedvergiet’ vertaald in het Nederlands) speelt zich, anderhalf uur lang, af op dezelfde setting met maar liefst vier personages. Roman Polanski plaatst zijn acteurs in hetzelfde decor als waarin hij zich zelf ook een half jaar bevond als vergelding: een huis. Er zijn reeds genoeg geruchten de ronde gegaan over Polanski zijn verleden, maar laten we zijn werk eens beoordelen afgezien van zijn zedendelict een dertigtal jaar geleden.

Wanneer twee elfjarige jongens ruzie krijgen op school en dat leidt tot jawel, tanden uitslaan, spreken de ouders van de kinderen af om samen een verslag te schrijven over de gebeurtenissen voor  de verzekering en andere administratieve rompslomp. Wat oorspronkelijk een korte en formele ontmoeting moest worden, draait onverwacht uit op complete chaos. De film is gebaseerd op het toneelstuk God of Carnage van Yasmina Reza en is een adaptatie op scherm van de ‘worst day’ uit het leven van de protagonisten. Wanneer het beschaafde gesprek tussen twee koppels en tevens ouders van ruziënde kinderen uitloopt op een helse scheldpartij en vernederingen, plaats Polanski de kijker in een nogal benauwde situatie. Naarmate de gênante situaties tussen de vier muren toenemen, zak je alsmaar dieper in je zetel uit schaamte. De irritatiegrens wordt telkens weer een beetje opgeschoven en gaat in stijgende lijn richting aangeschoten volwassenen die elkaar de huid vol schelden. De horror suggererende titel insinueert dat hun anderhalf uur geruzie fataal zal aflopen, maar het verhaal houdt net op tijd op zodat we niet ongeduldig op ons horloge hoeven te kijken wanneer er een einde komt aan hun gekrijs.

Niet getreurd, waarde leeftijdsgenoten, wie deze film bekeken heeft begrijpt dat volwassen mensen zich niet altijd zo volwassen en voorbeeldig gedragen als van hen verwacht wordt. Geen winnaar, geen oplossing, geen heuglijke namiddag, maar in plaats daarvan een figuurlijk bloed overgoten relaas met een onovertroffen cast en vlijmscherpe humor.

Like Crazy

231.000 Europese studenten namen het voorbije jaar deel aan een Erasmus uitwisseling naar het buitenland. Meer dan de helft keert terug met een post-Erasmusdepressie nadat ze het beste jaar van hun prille leven meegemaakt hebben. Maar wat als je daar je soulmate ontmoet en onafscheidelijk wordt van elkaar? Regisseur Drake Doremus neemt je gevaarlijk diep mee in het liefdesverhaal van twee jonge en spontane studenten. Jakob, gespeeld door Anton Yelchin is een Amerikaanse stoelenontwerper en Anna, gespeeld door Felicity Jones, is een Britse schrijfster. Ze leren elkaar kennen in een les ‘media studies’ in L.A. Een kruisende blik, een blozende lach, een papiertje met haar telefoonnummer en hun eerste date is een feit. “What are we going to do when we graduate?” Jakob’s vraag ondersteunt de hele film en het resultaat zijn dure vliegtuigtickets en telefoontjes wat uiteindelijk leidt tot een knipperlichtrelatie tussen de twee. Geen van beide kan de last van een eerste verliefdheid dragen – maar wie kan dat wel?

Like Crazy is een romance die de kijker meesleurt in haar complexiteit. Het is, zoals meerdere romantische films, een boy-meets-girl-scenario, maar wat deze film onderscheidt van de melige drama’s is het gebrek aan cliché. Zowel Jakob als Anna zitten niet braaf thuis op elkaar te wachten, maar vervangen de persoon aan de andere kant van de wereld door een beter bereikbaar lief in eigen omstreken. En toch, telkens opnieuw is het gemis te groot en het verlangen ondraaglijk waardoor ze elkaar meermaals opzoeken. Like Crazy vertelt de waarheid, zijnde: liefde is mooi. Maar –en dit is enkel omdat het de waarheid is– sometimes love hurts.

Enerzijds krijgen we spontaan overkomende handgefilmde scènes te zien en anderzijds worden er snapshots getoond van het koppel in bed, op het strand, al kussend. Nochtans krijgt de kijker niet het gevoel dat die snapshots er zijn om de dialoog te breken. De foto’s lijken als het ware voor onze neus te worden geduwd om zo ons collectief geheugen binnen te dringen. Het voelt aan alsof we het koppel al kunnen doorgronden vanaf het begin van hun prille romance en geleidelijk mee worden genomen doorheen hun liefdesreis vol hindernissen. Een waarschuwing is hier echter wel op zijn plaats: hoewel het verloop van het verhaal als vanzelfsprekend lijkt, eindigt de film vrij dubieus. De laatste scène houdt verschillende interpretaties voor mogelijk, maar laten we het beschouwen als een invulling van de kijker zijn fantasie.

De ene persoon zal zich al meer identificeren met het verhaal over de liefde tussen erasmussers dan de ander, maar iedereen gelooft wel in hun oprechte liefde voor elkaar- die al eens gedwarsboomd wordt door autoriteiten die Anna in London houden wegens visum problemen. Dit verhaal staat bekend als een universele ode aan de passionele maar benauwende verliefdheid tussen jonge en sprankelende mensen. Al is het geen diepgaand psychologisch verhaal, het is wel crazy pijnlijk.

La Voz Dormida

De week van de Spaans- en Latijns- Amerikaanse film in Gent werd alvast goed ingezet met La Voz Dormida (De Slapende Stem) van regisseur Benito Zambrano, dat meteen het loodzware thema van de tijd na de Spaanse burgeroorlog op de kijker afvuurde. De film is een adaptatie van Dulce Chacon’s historische roman met een setting in 1940, twee jaar na de overwinning van Franco op de communisten in Spanje. Één voor één probeert hij laatstgenoemden te elimineren uit zijn land. Onder de gevangen genomen communisten bevindt zich Hortensia, een zeven maand zwangere vrouw die moedig haar lot afwacht. Ze wordt ter dood veroordeeld, maar de straf zal niet eerder plaatsvinden dan wanneer ze bevallen is. Pepita, de zus van Hortensia komt haar steunen en probeert er alles aan te doen om het doodvonnis van haar zus te voorkomen, ook al is dit niet zonder gevaar.

María León, die de rol van Pepita vertolkt, is meer dan alleen maar een mooi gezichtje. Haar rol bezit het meeste lef, doorzettingsvermogen en emotie. Die eigenschappen maken de charme uit van de overgrote meerderheid van de Spaanse ‘chicas’ en daar maakt Pepita gretig gebruik van om zichzelf uit de ellende te halen. Voorheen werd deze actrice enkel gespot in verscheidene Spaanse series, maar in La Voz Dormida bewijst ze mooi dat ze meer aankan. Haar tegenspeelster Hortensia, vertolkt door Inma Cuesta, hoeft anders ook niet onder te doen wat betreft Spaans temperament. Maar naast geschreeuw en aanmoedigingen voor haar medegevangenen bezorgt het personage van Hortensia de kijker voornamelijk tranen in de ogen, zeker op het moment dat ze dreigt haar pas geboren kind te moeten afstaan. Een kippenvelmoment zinderde door de zaal wanneer Hortensia ‘Duerme mi niña, duerme’ begon te zingen. Haar stem zal in mindere mate effect gehad hebben in het boek, maar dat laatste zal ongetwijfeld ook vochtige ogen hebben opgeleverd.

Afgezien van de emotionele momenten loopt de film ook over van heftige scènes die je naar de keel grijpen. Zo start de film met een koelbloedige terechtstelling van enkele gedetineerden waardoor de kijker al gauw beseft dat het met de rest van de gevangenen evenmin goed zal aflopen. De film staat bol van executies, folteringen en emotionele chantage. Kortom, verlaat je de zaal met een leeg en moedeloos gevoel? Reken maar!

Voor Spanjaarden betekent deze film misschien het zoveelste verhaal over het regime van Franco, maar buitenstaanders kunnen erg getroffen worden door het schrijnende thema. Dit werd duidelijk wanneer er achteraan in de zaal “Franco, cabrón, hijo de puta” geroepen werd. Het is een verleden dat velen van ons niet gauw loslaat. La Voz Dormida , een hard stuk realisme dat blijft nazinderen tot op het bot, is alvast een verhaal om immer verder te vertellen! La Voz merece estar oída! (De stem verdient het om gehoord te worden.)

My Week with Marilyn

Auteurs, wetenschappers, politici ... het bleek voorheen al een hype te zijn om over deze historische personages films te maken. Shakespeare in Love ging er met een Academy Award vandoor, The Hours dook in de melancholische gedachten van Virginia Woolf (en niet in dat van haar karakters voor een keer) en ook Sigmund Freud werd onlangs op het witte doek vereeuwigd. Maar Simon Curtis is in ieder geval de eerste die inzag dat een film over een showgirl -want dat was ze ook wel tijdens haar excentrieke bestaan- meteen succes zou boeken.  In My Week with Marylin wordt er teruggespoeld naar 1957. Wanneer Marylin Monroe een rol krijgt in de Britse film The Prince and the Showgirl, ligt de weg open voor de jonge ‘3rd assistant’ Colin Clark om miss Monroe écht te leren kennen. Die uitgelezen kans komt als haar kersverse echtgenoot terug naar Amerika moet en zij alleen achterblijft. Tijdens de opnames van The Prince and the Showgirl kampt ze met twijfels over zichzelf en met angst voor het onbekende. Zij vindt steun bij Colin, die op zijn beurt verliefd wordt en z’n liefje Lucy aan de kant schuift. Want het is tenslotte Marilyn Monroe, “fancy and new”.

De verwachting dat de filmmakers zouden hameren op het feit dat Marilyn haar intelligentie al bij al even groot was als haar portie sex-appeal, bleek niet het geval. Na haar dood in 1962 werden enkele van haar dagboekfragmenten gepubliceerd en wat bleek? Marilyn Monroe was meer dan alleen een sexy blondje die iedere man om haar vinger draaide. Want toegegeven, het enige beeld dat we voordien van haar te zien kregen kan worden samengevat in haar bekende lijn van Some Like It Hot: “I’m not very bright I guess. No, just dumb, if I had any brains I wouldn’t be on this crummy train with this crummy girl’s band.”  Nee, we krijgen een onzekere en zelfdestructieve Monroe voorgeschoteld die steun vindt bij mensen die haar steeds weer bevestiging geven. Laten we eerlijk wezen, acteren kon ze wel degelijk en aan ‘présence’ had ze ook geen tekort. Vanwaar dan die melancholische gedragingen en de extreme drang om serieus te worden genomen? Het blijft tot op heden een raadsel en ook deze film kan ons geen antwoord bieden.

Hoewel de spanningen tussen de labiele Amerikaanse actrice en de Engelse manier van regisseren centraal staan in de film, is toch de acteerprestatie van Michelle Williams die de overgrote aandacht van het publiek naar zich toe weet te trekken. Naast de fysieke gelijkenissen krijgen we ook een zeer overtuigende weergave te zien van Marilyn’s vrouwelijke complexiteit in volle glorie. Van uitgelaten giechelen en geflirt tot zichzelf opsluiten in haar kamer en huilend in slaap vallen. Wie echter gaat om Emma Watson ontdaan te zien van haar rol als Hermione Granger houdt deze film beter voor bekeken. Zij trekt haar zelfde outfit aan als in Ballet Shoes, maar vervult in My Week with Marilyn maar een bijrolletje als naaister in de studio en back-up-liefje van Colin. Judi Dench laat zich dan wel weer van haar beste kant zien. Deze oer-Britse actrice past natuurlijk in de setting en maakt het plaatje alsnog af.

Een biografie kan deze film niet genoemd worden. We krijgen enkel een hoop ervaringen te zien van een weekje in het gezelschap te vertoeven van de Amerikaanse diva. Toch wist de film in te zoomen op haar diepste gevoelens en angsten. Kennen we Marilyn beter na de film bekeken te hebben? Helaas, ze is en blijft een ondoorgrondelijke, maar desondanks fascinerende vrouw die als een van de weinigen James Joyce wist te interpreteren. Ik ben alvast benieuwd naar een verfilming over het leven van.. Steve Jobs?